De planning van 2018 is rond. Eerst hebben we nog lekker een paar vrije dagen en dan beginnen we vrijdag weer met de NLP weekendpractitioner. We hebben veel gepland. Groots gedroomd en groots gepland. En ook ons slaat de schrik weleens om het hart. Wat zijn we eigenlijk aan het doen? Hoe groots mogen we dromen, denken, doen? Wie denken we eigenlijk dat we zijn?

En dan komt het prachtige gedicht van Marianne Williamson weer om de hoek kijken.

Een gedicht

We zijn zo vaak bang om te falen. Durven niet. En klopt dat eigenlijk wel? Of zijn we eerder bang om te stralen? Om echt in volle glorie te genieten van wat er is en ons te verheugen op wat we graag willen. Laat het gedicht van Marianne Williamson maar eens op je inwerken. 

Onze diepste angst

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis,
waar we het allerbangst voor zijn.

We vragen ons af:
wie ben ik dat ik briljant buitengewoon aantrekkelijk, getalenteerd en geweldig zou zijn?

Maar waarom eigenlijk niet?
Je bent toch een kind van God?

Dat je je kleiner voordoet dan je bent
komt de wereld niet ten goede.
Er is niets verheffends aan je kleiner voor te doen dan je bent,
opdat de mensen om je heen zich vooral niet onzeker gaan voelen.

Wij zijn geboren om de luister van God uit te dragen die in ons woont.
Niet in slechts enkelen van ons, maar in ons allemaal.

Als wij ons licht laten schijnen, geven we anderen
onbewust toestemming dat ook te doen.
Als wij bevrijd zijn van onze angst,
bevrijd onze aanwezigheid automatisch anderen.

We wensen je een stralend 2018

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *