Ik kijk regelmatig gespannen op mijn mobiel. Buienradar en Windy geven allebei dezelfde voorspelling. Het gaat stormen en het loopt op naar windkracht 8 met uitschieters naar 10. We staan met onze tent op Terschelling en het ziet er niet goed uit. De komende storm is het gesprek van de dag. Iedereen heeft wel een advies en ze wijken nog al af van elkaar.

We hebben met deze tent al wel eerder een storm meegemaakt, maar deze windkracht nog zeker niet. Ik maak me zorgen en zet de auto als windvanger en als vluchtplek naast de tent die we met extra banden en touwen aan de auto vastmaken. Ik loop nog eens alle scheerlijnen langs om te controleren en me te verzekeren dat ze stevig vast zitten.

En dan is het afwachten……

De wind zet in de ochtend al flink aan tot windkracht 7 en loopt door naar windkracht 8. Dit is wel het maximum wat de tent aankan. Hij schudt heftig heen en weer en een van de scheerlijnen knapt. We zijn er snel bij en repareren wat we kunnen.

Dan komt er weer een enorme windstoot en twee van de vijf tentstokken houden het niet meer. Met een pijnlijke krak breken ze en een deel van de tent danst en fladdert op het ritme van de wind. We moeten nu snel handelen voordat ook de andere stokken er aan gaan en er misschien ook scheuren in het tentdoek ontstaan.

De buren op de camping hebben een stormtent en zien het gebeuren. Ze komen helpen en binnen een kwartier hebben we de tent leeg, en uiteindelijk platgelegd, vastgebonden met sjorbanden.

En daar staan we dan. We kijken beteuterd naar de restanten van onze tent en vragen ons af, wat nu?

“KOFFIE !!!” roept de overbuurvrouw door het windgeraas heen en doorbreekt onze gedachte. Onder hun stormvaste luifel beginnen we ons de situatie te realiseren. We hebben een tent met kapotte stokken. Het waait nog zeker tot morgen zo hard. Wat nu, vertrouwen we de tent nog wel, kunnen we nog ergens slapen vannacht of gaan we direct naar huis, en hoe dan? We zitten op een eiland en de boten zijn volgeboekt. Veel onzekerheid. Het stormt niet alleen buiten, maar ook in ons hoofd.

Gelukkig doet een rustmoment in de storm wonderen en krijgen we weer controle op de zaak. Onze dochter komt met een geweldige oplossing. Zij zag alweer mogelijkheden in de situatie. En terwijl zij bij een vriendinnetje in de tent slaapt, overnachten wij de eerste nacht in haar kleine koepeltentje. Sam, onze hond slaapt in de ‘voortent’, op armlengte afstand van ons.

De buren van twee plekken verderop bieden hun tent aan. ” We gaan morgen weg en nemen de tent niet mee. Je mag hem hebben, dan hoeven wij hem niet af te breken”. Het raakt me dat er zoveel mensen komen helpen. De tweede nacht slapen we in de geleende tent. De wind neemt af en voor het eerst kan ik weer even heerlijk rusten. Ik had niet gedacht dat het me zo zou vermoeien.

Twee dagen later zetten we de tent weer op. Van Laurens, de campingeigenaar, krijgen we een paar andere tentstokken en met wat duct-tape staat de tent binnen no-time weer en hebben we hem ingericht.

En toch voelt het niet meer zoals voorheen. Het vertrouwen in de tent is toch anders. Zeker als er weer een harde wind komt, ook al is het veel minder dan daarvoor en eentje die we al eens eerder hebben gehad maar toch…..zou de tent het houden?

Ik loop nog maar eens een rondje om de tent, ik bekijk hoe de tent beweegt en ’s nachts slaap ik toch minder goed. Ik word steeds wakker en kijk even hoe het met de tent is. Het vertrouwen in de tent is weg en steeds weer opnieuw wil ik alles controleren.

De dagen daarna is de tent en de storm nog steeds het gesprek van de dag. Nu de storm is gaan liggen kijk we terug op een spannende tijd. En onder het genot van een kop thee kunnen we ook wel weer relativeren. Zelfs de buurvrouw heeft een nieuw inzicht. “Ik dacht altijd dat een tent zo weg kon waaien, maar nu ik dit gezien heb, ben ik meer gerust op onze eigen tent. En” voegt ze er aan toe, “het wegwaaien van de tent is ook niet het einde van de wereld”.

Wat hebben we geleerd, wat kunnen we ermee en hoe gaat het verder? Wat gaan we de laatste dagen doen en hoe doen we dat tijdens een onze volgende vakanties? Wat we in ieder geval weten is dat als we hetzelfde blijven doen en weer met deze tent gaan kamperen we waarschijnlijk geen andere uitkomst kunnen verwachten, als het weer gaat stormen.

Ik wil minimale controle, geen stress en toch ook een bepaalde basis van zekerheid dus wil ik, in plaats van de controle het vertrouwen verhogen.

De storm is voor ons het moment van onderzoek en zelfreflectie. Vakanties zijn nog steeds leuk en met kinderen is kamperen nog steeds een goede optie. En toch doen we het volgend jaar anders. Misschien een andere tent of andere vakantie. Deze storm betekent verandering, iets nieuws, vertrouwen in de toekomst en verder groeien.

Voor ons was de storm in ons leven nu even een echte storm. En er zijn zoveel andere stormen mogelijk. Hoe ga jij om met storm in je leven of in je team? Heb je vertrouwen in een goede afloop of ga je extra controleren? Vind je storm alleen maar lastig en vervelend of kun je er ook van een afstand naar kijken en ervan leren? Welke verandering is er mogelijk of nodig om de storm te trotseren? Hoe kun je groeien en verbeteren door de storm?

Meer weten over veranderingen, hoe dat werkt bij mensen en hoe je communicatie kunt inzetten om verandering te begeleiden? Kom dan naar onze inspiratieavond of schrijf je direct in voor een van onze trainingen.

 

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.