Vorige week zag ik hem pas voor het eerst: de dichtgegroeide brug. Nou ja, eigenlijk heb ik hem al veel eerder gezien. Vroeger ben ik er vaak langs gefietst, ik ben er zelfs wel eens overheen gegaan. Ik was ’t vergeten. Het is eigenlijk net als andere ‘dichtgegroeide bruggetjes’ in je leven.

Achterstallig onderhoud

Er zijn vaak momenten dat de brug onherkenbaar is, vol gegroeid met een bramenstruik met heerlijke bramen eraan. Ik heb ze wel eens geplukt en de brug is me nog nooit opgevallen en ik ben vergeten dat hij daar nog staat. Ik zou er nu ook niet meer overheen durven. Er is te veel achterstallig onderhoud en voor je het weet zakt de brug onder mijn voeten weg.

En terwijl ik naar deze brug kijk moet ik onbewust ook aan al die andere bruggen denken in mijn leven die niet onderhouden zijn. Dichtgegroeid zijn en soms zelfs niet eens meer zichtbaar. De bruggen die ik niet meer durf over te steken want ik weet immers niet wat er dan gebeurt. Het vertrouwen in de brug is verloren.
Bruggen naar vriendschap met mensen die ik niet meer zie, bruggen naar hobby’s die ik niet meer doe en bruggen naar activiteiten die ik niet meer onderneem, naar muziek die ik niet meer luister, concerten waar ik niet meer naar toe ga. Omdat er ‘even’ geen tijd voor is. Eigenlijk is het ook wel heel erg logisch, die dichtgegroeide bruggen, ik heb mijn aandacht op iets anders: kinderen, werk, ouders, televisie, internet…..

Mijn eigen bruggetjes

Het verschil tussen de brug in het park en mijn eigen bruggetjes (in mijn hoofd) is dat ik zelf heel goed in staat ben om mij eigen (neurale)brug weer te onderhouden. Dat het soms heel weinig energie kost en veel kan opleveren, als ik maar de bereidheid heb om naar de brug te kijken, te ontdekken dat hij er nog is. Wat voor mij helpt is ‘herinneren’. Mezelf steeds weer vertellen wat ik belangrijk vind, waar mijn Compass op staat, wat ik graag wil zien, horen, voelen, ontmoeten, ontdekken en doen.

Niet alle bruggetjes zijn belangrijk. Sommigen hebben goed gediend in het verleden en nu niet meer. Anderen zijn nog steeds stevig en zichtbaar. Weer anderen mogen er nog steeds zijn én hebben aandacht nodig. Ik heb vanochtend weer eens hardgelopen en de sportschool bezocht. Vanmiddag geef ik aandacht aan de kinderen. Ik luister naar een album van een band die ik al heel lang niet meer gehoord heb. En vanmiddag ga ik een goede vriend bellen die ik al maanden niet meer gesproken heb.

Blog over een dichtgegroeide brug

Jouw dichtgegroeide brug

Welke brug komt er in jou op? Welke brug groeit langzaam dicht, steek je steeds minder vaak over of zie je nog maar zo af en toe? Welke brug heeft wel aandacht nodig, omdat het belangrijk voor je is? Misschien je relatie, vriendschap, hobby’s, muziek, sport of je eigen lijf, gezondheid? Welke brug geef je deze week extra aandacht en wat ga je daarbij doen?

Michel

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.