Mijn jongste dochter van 11, gaat wel eens met me mee om boodschappen te doen. Niet dat ze dat zo heel erg leuk vind, door een grote supermarkt heen lopen. Nee, het gaat natuurlijk om de koekjes die ze dan zelf mag uitzoeken, De speciale hagelslagmix die ze zelf mag maken en de koffie die ze dan klaar kan maken voor mij. O ja, en natuurlijk de eigen receptjes die ze opzoekt en waarvoor ze de boodschappen mag doen.

Vorige week waren we er weer, bij de supermarkt. Mijn dochter haalt de winkelwagen op en we halen de boodschappen. Nadat we de kratten en tassen in de auto hebben gezet, brengt ze de winkelwagen weer terug. Het duurt wat langer dan anders. “Papa, kom eens kijken” roept ze ineens. Ik stap uit de auto en loop naar haar toe. “Iemand heeft de sleutel met muntje in de kar laten zitten”. Ik vraag haar wat we ermee moeten doen. Na even nadenken zegt ze: “zal ik het naar de balie brengen, misschien komen ze het daar dan ophalen”. Ik knik naar haar en zeg haar dat dat een heel goed idee is.

Ze brengt de sleutels weg en als we weer in de auto zitten vraag ik haar hoe het voor haar is, dat ze dit zo doet. Ze zegt: “als ik mijn sleutel kwijt zou zijn, vind ik het ook fijn als iemand ze terugbrengt dus doe ik dat ook voor anderen”. “En hoe voelt dat, nu je dat hebt gedaan?” vraag ik haar. Het is even stil en dan zegt ze, met een glimlach op haar gezicht “Dat voelt goed, ik word er gelukkig van”. Ik glimlach terug en voel me een trotse vader.

Of de sleutels ooit terecht zijn gekomen weten we niet. Net zoals de eigenaar waarschijnlijk niet weet dat zijn ‘ongeluk’ anderen zo gelukkig kan maken.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.